ازدردو غم و رنج تو من میدانم

فریاد خاموشی و خاموشی تو

من در بر تو تا به ابد میمانم

بنگر از این گذردیده که خون میریزد

این چه خونی است که اینگونه برون میریزد

همچو آغشته به اشک دل ما شد نه عجب

 سیل اشکم که به صحرای جنون میریزد

که چشم ابری و هر دم نمت کو؟

خدارا این تقدیر من زار

کجا شد آخر این غم همدمت کو ؟

تو زندانی و زندانبان که او شه

مکن زاری به سلولت تو بس کن

که نگذارد خدا دست تو رو شه

حكم تقدير چنين گفت كم كم بدهيد

همه غمها كه داديد خوردم بخدا

قوت هر روز مرا كه هر دمادم بدهد

روزی که اجاره کردی این خانه دل

آتش زده ای  تو همه  کاشانه دل

یک لحظه ربودی که دل زار مرا

او شمع فروزان شد و پروانه دل

 از عشق تو من دربدرم می دانی ؟

آتش زده ای بال و پرم می دانی ؟

دیوانه شـــــــدم برای تـو ای جانا

من عاشقم و خون جگرم میدانی ؟

تو زندانی و زندانبان که او شه

مکن زاری به سلولت تو بس کن

که نگذارد خدا دست تو رو شه

بسوزم همچو شمعی با دل زار

دل شوریده ودیوانه بیمار

ندارم محرم رازی در این دهر

پیاده می شوم دنیا نگهدار