از بند دل وایت کنم بیگانه پیدایت کنم

رفت از کفم طاقت دگر چشم انتظارم تا بکی

ای عاشق بی ادعا افسانه یلدایت کنم

آرم و در سینه ام جایت کنم

ای کبوتر بچه بی دست و پا

عاقبت زنجیر بر پایت کنم

که مده تو دل مرو دام کسی

من حر یف او نبودم روزو شب

وایم آخر دل برو بام کسی

حلقه ای بر در این خانه زیبا زدو رفت

خواست که دیوانه کند این دل ما را چه عجب

هان که سوداگر مجنون چه فریبا زدو رفت

چو خاموش شد دگر کین حاصل من

چه محشر را بپا کرد او شب و روز

سیه پوشید ز بهرش کین دل من

این دل مجنون من پویای آغوشم نشت

کشتی طوفان زده آخر نبودست ساحلی

چشمه خون کین دل رویای مدحوشم نشت

که دارد شکوه هر دم گو دل من

شب و روز با دل  دیوانه رسوا

که گوید مرحبا بر تو دل من

مرا با کوهی از غم مبتلا کرد

چو دادم را دگر فریادم اکنون

که هر چه کرد با من آشنا کرد

عاشقی را از بر جانانه کرد

دل به دریا سر به صحرا روزو شب

قصه هایش را دگر افسانه کرد