سوز منو اشک منو آه من٬ ناله جانکاه من                       داغ و فراق و غم تنهایئم دربدر کوجه تنهایئم

رفت آخر که ز عشقش دیوانه شدم                                    آنکه چشم دل من را به رهش دوخته بود

همچو مجنونم و دیوانه  در این ویرانه                                     مردم از هجر تو بر دار شدم کنج قفس

توانم نیست آخر یک قدم بردارم ای خالق                         چه بود تقدیر دیروزم نمیخواهم دگر فردا

  مرا مجنونترین مجنون تو کردی                                               همان پروانه ام مستم که هستم

كه امشب چكنم با دل زارم تو بگو                                           تنها همه دم سوزو گدازم که تویئ